Haast

Het regende pijpenstelen en daarom nam ik de tram in plaats van de fiets.
Bij de halte stond een man van een jaar of vijfenzestig met twee kleindochters van een jaar of vijf en zeven en een oudere Surinaamse vrouw.
"Opa, waarom brengt papa ons niet naar mama?"  vroeg de oudste.
De man gaf op gedempte toon, geduldig uitleg.
"Maar mama dan?" vroeg het meisje. Opa legde een en ander erg precies uit.
De tram liet op zich wachten. Op de fiets was ik al op mijn bestemming geweest.
"Als je haast hebt, is de tram nooit op tijd." zei ik tegen de vrouw.
"Waarom zorg je dan dat je haast hebt?"  vroeg de vrouw.
De zorgvoldigheid van haar woordkeuze ontging mij niet. Ik keek haar aan.
Prachtig peper-en-zout-kroes-haar, vriendelijke hazelnootkleurige irissen op helder wit, dichte wimpers, forse neus, prachtige witte lach en heel doorsnee gekleed.
Donkerrood jack over een blauwe blouse, een donkerblauwe, wijde rok, blote benen en blote voeten in witte Birkenstocks.
"Iedereen heeft haast tegenwoordig." zei ze, "Eerst heeft men haast uitgevonden en nu worden er cursussen 'onthaasten' gegeven. Da's toch vreemd?"
"Misschien wel" probeerde ik.
"Luister nu, hoe getrouw die man zijn kleinkinderen antwoordt." zei ze en ik zag dat ze wat overtollig haar op haar kin had.
"Je moet kinderen altijd de waarheid vertellen." meende ik.
"Je moet altijd eerlijk tegenover jezelf zijn," fluisterde ze, "Daarmee eer je het kind in jezelf. En als je recht doet aan het kind in jezelf, zit je nooit fout."
Ik moest denken aan 'The Oracle' uit de film 'The Matrix", opeens kreeg ze een nieuwe dimensie. Maar nee, hier stond een echte wijze vrouw naast mij.
Ik keek haar aan en het leek alsof ze mijn gedachten las en ik kreeg een onvervalste schaterlach cadeau.
"Wat een mooie ontmoeting, zomaar bij de tramhalte." zei ik.
"Men ontmoet elkaar nooit voor niets," zei ze, "het is het fragiele kruispunt als een een spinneweb; we maken allemaal deel uit van een netwerk en we ontmoeten elkaar op het fragiele kruispunt van waar de dunne, maar stevige draden elkaar kruisen. Daar doe je mee wat je wil. Zo ontdek je dat iedere dag bewijst dat je het leven leeft om te leren. Het stopt nooit."
De tram kwam er aan.
Ik stapte voor in, zij achter.
"Dank u!" riep ik.
"Bless you!' riep ze terug. En weer kreeg ik die onvervalste mooie Surinaamse schaterlach cadeau.